ก่อนกลับบ้านเที่ยวนี้ มีคนหลายคนบ่นกับฉันว่า เมืองไทยไม่น่าอยู่แล้ว ข้าวของราคาแพง การเมืองก็น่าหดหู่ใจ ฯลฯ

กลับมาบ้านเที่ยวนี้ สิ่งแรกที่ฉันทำคือ "ขึ้นรถเมล์" ฉันอยากรู้ว่า รถเมล์สีแดงของเราราคาค่าโดยสารเท่าไรในวันนี้น้ำมันดีเซลลิตรละ 45 บาท ฉันพบว่า ตั๋วรถเมล์ราคายังอยู่ที่ 7 บาท และก็พาเราไปถึงที่หมายได้เหมือนเดิม ไม่ว่าอากาศจะร้อนระอุสักเพียงใด

รายการต่อไป คือ "กินข้าวแกง" น่าตกใจที่ว่าราคาก๋วยเตี๋ยวบางอย่างในห้าง ชามละ 40-45 บาท กูลิโกะป๊อกกี้ และขนมขบเคี้ยวต่างๆ ขึ้นราคาหมด หรือว่าฉันจากเมืองไทยไปนาน เลยยังจำราคาเก่าๆ อยู่นะ?  

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐ 

สิ่งที่ทำต่อมา ก็คือ "ไปชุมนุมพันธมิตร"

หลังจากที่ตามอ่านข่าวมานาน ก็ได้ไปเห็นของจริงเสียที หลายคนบอกให้ฉันระวังตัว เตรียมผ้าเช็ดหน้า ขวดน้ำ ไปด้วย เผื่อเขาสลายการชุมนุม แต่บางคนก็บอกว่า โอ๊ย ไม่ต้องเป็นห่วง สะดวกสบาย เรียบร้อย มีข้าว มีน้ำแจกฟรีอีกต่างหาก

ไปแล้วฉันรู้สึกสนุกดี รู้สึกว่าได้ทำอะไรดีๆ เพื่อสิ่งที่เราเชื่อว่าถูกต้อง นอกเหนือไปจากการได้พบปะเพื่อนฝูง (ชาวบล็อก)

เพื่อนที่ไม่เคยไปพันธมิตรบางคนก็ถามว่า ไปทำไม? เสียเวลาออก... ฯลฯ

ฉันไป เพราะฉันต้องการแสดงให้รัฐบาลเห็นว่ามีคนไม่พอใจพวกเขาอีกมาก และที่นี่ก็ดูเหมือนจะเป็นพื้นที่เดียว ที่เราสามารถแสดงออกได้

อันที่จริง ฉันไม่ได้เห็นด้วยกับพันธมิตรทุกอย่าง แต่หากต้องเลือก ฉันก็ไม่ไว้วางใจรัฐบาลคณะนี้

บางคนบอกว่า ทั้งสองฝ่ายควรจะหันหน้าเข้าหากัน ควรจะลดลาวาศอกเพื่อให้เกิดความสมานฉันท์ เพื่อให้ประเทศชาติไม่บอบช้ำไปกว่านี้

หากคุณเป็นคนหนึ่งที่คิดอย่างนี้ คุณจะอธิบายให้ฉันฟังหน่อยได้ไหมว่า เราจะสมานฉันท์กันแบบไหน?

เราจะปล่อยให้คนที่ใช้อำนาจของตัวเอง ขายหุ้นได้เงินเจ็ดหมื่นสามพันล้านโดยไม่เสียภาษี, ใช้ข้อมูลและอำนาจ ซื้อที่ในราคาถูก ที่ประเทศชาติเสียหาย ฯลฯ

เราจะเลือกเป็นกลางระหว่างความดี กับ ความชั่ว เหรอ?

บอกแล้วว่าฉันไม่ได้เข้าข้างพันธมิตรทั้งหมด ถ้าคุณอธิบายให้ฉันเข้าใจได้ ฉันก็อาจจะเปลี่ยนข้างก็ได้นะ อิอิ