นี่ไม่ใช่ขนมโตเกียว แต่เห็นแล้วรู้สึกว่าญี่ปุ๊น ญี่ปุ่น
มีคำบรรยายสรรพคุณเสร็จสรรพ ว่ากัดเข้าไปแล้วจะได้เจอกับอะไรบ้าง
สนนราคาก้อนละร้อยหกสิบกว่าบาทเท่านั้นเองค่ะ

แต่ถ้าเป็นเดี๋ยวนี้ อย่าให้ได้เห็น จะรีบวิ่งเข้าใส่ทันที อิอิ

ได้พาคุณแม่ไปไหว้พระพุทธรูปกลางแจ้ง ไดบุทสึ
ปลื้มใจอย่างบอกไม่ถูก

โฉมหน้าของเครื่องสั่งกับข้าวอัติโนมัติ
ข้อควรระวัง ถ้าไม่มีรูป แล้วอ่านภาษาญี่ปุ่นไม่ออก ก็อาจอดกินได้ เอิ๊กๆๆ

ดูแค่ท่าก้มดูป้าย กับการสะพายกระเป๋าก็บอกได้แล้วว่าเป็นคนญี่ปุ่น
ว่าไม๊คะ?

การแต่งตัว แม้มันจะมีความหลากหลายในลวดลายและสีสัน แต่ก็ออกมาในแนวเดียวกัน ถ้าใส่กระโปรงสั้น ก็ต้องมีถุงน่องสีดำยาวๆ ถือกระเป๋า ตรงข้อศอก... โทรศัพท์ต้องใส่ถุง มีที่ห้อยเป็นรูปตัวการ์ตูนเล็กๆ  

ช่วงที่ไป เป็นหน้าร้อน สาวๆ ใส่ชุดยูกาตะออกมาเดินกันมากมาย

ถึงไม่สาวก็แต่งชุดยูกาตะมาเดินนะจ๊ะ

กว่าจะได้ขายแต่ละอย่าง ลำบากจริงๆ นะ

น้องๆ นักเรียนจูเนียร์ไฮ เห็นแล้วนึกถึงการ์ตูนที่เคยอ่านจริงๆ :D
นี่คือสถานีแถวบ้านนะคะ ไม่ใช่ชินจูกุ

บอกหนูหน่อย จะไปไหนกันเหรอคะพี่

ฉันเห็นแล้วเหนื่อยมาก อยากเป็นลมอยู่ตรงนั้น รู้สึกว่า อยู่ที่นี่ ยากจัง พื้นที่จะยืนก็แทบจะต้องแย่งกัน แล้วเวลาซื้อของอีกล่ะ ฉันนึกภาพไม่ออกเลยว่า คนที่ช้อปในห้างตรงนั้น (เซย์บุมั้ง) ช้อปกันได้ยังไง ในที่ๆ คนเยอะแบบนั้น ฉันว่าพารากอนวันเสาร์อาทิตย์คนเยอะมากแล้ว ไม่ได้เสี้ยวของชินจูกุตอนหลังเลิกงานเลยนะ

ก่อนจากเอาป้ายเลือกตั้งมาให้ชมกัน ป้ายเลือกตั้งก็ยังมีตัวการ์ตูนได้อีก
เอากับเขาเซ่... ^_^