นี่เป็นคำปรามาสของเพื่อนสมัยมัธยมที่จำได้ไม่เคยลืมเลย น้ำเสียง ท่าทาง ของคนพูดยังติดหูติดตาอยู่ยิ่งนัก... บาดใจ แทงใจดำเสียนี่กระไร เหอๆๆ

ไม่ได้โกรธเขานะคะ แต่มันก็ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า อันตัวข้าพเจ้านี้มันจะน่าสิ้นหวังขนาดนั้นเชียวเหรอฟะ?...

จริงๆ ฉันเป็นคนอ้วนมาตั้งแต่เด็ก

รูปนี้ดูยังไงก็ไม่เหมือนตัวเอง แต่ว่าต้นขาใหญ่เหลือเกิน
(เหมือนเด็กผู้ชายว่าไหมคะ)

รูปนี้โตขึ้นมาหน่อย แขนก็ใหญ่ตามไปด้วย พุงก็เอ่อล้น

ตอนฉันอยู่ป.1 ก็หนัก 29 กิโลเสียแล้ว (คุณๆ หนักเท่าไรกันน่ะ?)

นี่เลย ป.4 หน้ากลมบ๊อกเลย...

จบป. 6 ด้วยน้ำหนัก 65 กิโล...
อ้วนเป็นที่สามของระดับ (จากเด็กสองร้อยกว่าคน)

พอขึ้นมัธยม ก็ยิ่งพัฒนาขึ้นไปอีก อ้วนเป็นที่สองของห้อง (ฮ่วย) ตอนจะเอ็นท์ เคยทำน้ำหนักได้ถึง 80 กิโล เพราะไม่ทำอะไรเลย นอกจาก กิน นอน อ่านหนังสือ เป็นวงจรเช่นนั้นอยู่หนึ่งเดือนเต็ม

พอเอ็นท์ติดคณะรัฐศาสตร์ การทูต อาจารย์มากระซิบบอกว่า ไปลดน้ำหนักเถอะลูก เพราะถ้ารักจะทำอาชีพนี้ รูปร่าง บุคลิกมีส่วนสำคัญ... คิดดู๊... อาจารย์ยังทนไม่ได้ ฮ่าฮ่าฮ่า (หนูควรต้องพิจารณาตัวเองอย่างแรงใช่ไม๊คะ อาจารย์?)

ปัจจุบันไม่ได้เป็นทูต แต่ก็ได้ปรับปรุงตัวจนจัดได้ว่าเป็น Yongchan เวอร์ชั่น 2.1 คือว่า พัฒนาแล้ว แต่ถ้าเทียบกับหญิงไทยก็ยังอยู่ในเกณฑ์ท้วม บางมุมดูไม่อ้วน บางมุมก็ดูไม่ได้ (ฮา) น้ำหนักมากเกินผู้เข้าประกวดนางสาวไทย แต่ไม่มากพอที่จะประกวดธิดาช้างได้ (เฮ้อ) จะเอาดีอะไรก็ไม่ได้ซักอย่างเลยนะเนี่ย... (เข้าใจรึยังว่าทำไมถึงอยากเป็นมิสยูนิเวิร์ส เอิ๊กๆๆ)

การอ้วนนั้นลำบากหลายอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หาเสื้อผ้าลำบาก คิดดูว่า มหาวิทยาลัยอยู่แถวสยาม แต่สองปีแรก นับครั้งที่ไปเดินสยามได้เลย เพราะว่า ไม่รู้จะไปทำไม ไปก็หาซื้ออะไรใส่ไม่ได้ พอแก่ปีเข้าก็เริ่มไปเดินกับเขามั่ง เพื่อนเดินโบนันซ่าได้เสื้อผ้า ยัยนี่ซื้อได้แต่รองเท้า กับตุ้มหู โอ้ว...น่าสงสารเจงๆๆ

ที่ไม่อยากไปบ่อย เพราะสงสารตัวเองด้วยค่ะ ไม่อยากไปเดินให้คนขายเค้าบอกว่า อย่างน้องไม่ต้องลองหรอกค่ะ ใส่ไม่ได้... (โอ๊ย มันปวดใจ ทำไมความจริงมันโหดร้ายนัก)

และถึงมีไซส์ ก็ไม่ใช่ว่าจะใส่ได้ อย่างกระโปรงเนี่ย จะจับจีบ สั้น สุ่ม สอบ อะไรก็ไม่ได้ทั้งนั้นล่ะ... เพราะจะกลมมั่กๆ ใส่ได้ทรงเดียว คือทรงเอ คุยกับเพื่อนไม่ค่อยรู้เรื่อง ไม่เก็ทอารมณ์ของเพื่อนสาวที่ซื้อแมกกาซีนมาดูแล้ว ก็ชี้ๆๆ ว่าอยากใส่แบบนี้ แบบนั้น ดูเว็บของคุณเอ๊ดดี้แล้วก็ไม่เก็ท ทำไมพวกนางแบบนี่มันผอมกันจัง เสื้อผ้าที่เอามาใส่กันนี่ ฉันก็ใส่ไม่ได้เลยนะ...

แต่อ้วนก็มีข้อดีหลายอย่างนะคะ อย่างน้อย สำหรับฉันแล้วทำให้ไม่สิ้นเปลือง และจริงๆ แล้วทำให้ฉันเป็นคนไม่สนใจเรื่องการแต่งตัว เอาเวลาไปทำอย่างอื่น

ข้อดีอีกอย่างคือ ทำให้เราไม่มั่นใจเว่อร์ ไม่จองหอง สมัยเด็กๆ ฉันเรียนหนังสือค่อนข้างดีค่ะ และกล้าแสดงออก(มาก)  ถ้าขืนหุ่นดี อีก สงสัยจะยิ่งมันใจไปมากกว่านี้ ข้อนี้นึกได้ ตอนที่เพื่อนคนนึง พูดให้ฟังว่า... ดีนะที่คนเรามีปมด้อยบ้าง มันทำให้เราถ่อมตน และทำให้เราเป็นน่ารัก คุณว่าจริงไหมคะ? (เพื่อนเป็นผู้ชายที่สูงแค่ร้อยหกสิบเองค่ะ เขารู้สึกว่าเขาเตี้ยตลอดเวลา)

อีกข้อ ที่ฉันว่าสำคัญมาก คือ ทำให้คน (โดยเฉพาะผู้ชาย) มองที่เราเป็นเรา ไม่ได้มองแค่เปลือกค่ะ ข้อนี้ได้มาจากเพื่อนที่หน้าตาน่ารักมากๆ คนนึง ระดับที่ว่ารู้จักกันทั้งคณะน่ะ ไม่ได้สนิทกับเธอ แต่ตลอดสี่ปีที่เรียนหนังสือด้วยกัน เห็นชัดว่าเธอหัวกระไดไม่แห้งตลอด

เธอบอกว่า มันไม่สนุกนักหรอกนะ ที่จะต้องมาคอยปฏิเสธคนที่เข้ามาหา เพราะเธอไม่ได้ชอบเค้า แล้วก็มันทำให้เธอไม่มั่นใจในตัวเองไปด้วย เพราะเธอไม่รู้ว่า คนที่เค้ามาทำดีกับเธอ เพราะว่าเค้าเห็นว่าเธอหน้าตาดี หรือเพราะว่าเธอเป็นคนดีจริงๆ

ในที่ทำงาน เพื่อนคนนี้ จะมีทั้งหนุ่มน้อย หนุ่มใหญ่ เข้าหาเธอตลอด เธอบอกว่ามันไม่สนุกเลย กลับทำให้เครียดด้วยซ้ำ เธอไม่รู้ว่าความก้าวหน้าในหน้าที่การงานที่เธอได้มานั้น ได้มาด้วยความสามารถ หรือสิเน่หากันแน่ แต่เธอหวังว่า มันจะเป็นอย่างหลัง นอกจากนั้น ถ้ามีคนที่ใหญ่โตกว่า เข้าหา เธอก็ทำตัวลำบาก เพราะคนเหล่านี้ก็เป็นผู้ที่สามารถให้คุณให้โทษกับเธอได้... เพิ่งรู้ว่าเป็นคนสวยน่ารัก บางทีก็ลำบากเหมือนกันนะเนี่ย...

ได้คุยกับเธอวันนั้น ประทับใจมาก ว่าเธอ คิดอะไรต่างๆ มากมายเหลือเกิน เรามักคิดว่า คนสวยแล้วโง่ ใช่ไหมคะ? แต่เธอไม่ใช่ค่ะ เข้าใจว่าปัจจุบันนี้ เธอพบคนที่ถูกใจเธอแล้ว  ก็รอข่าวดีของเธออยู่นะเนี่ย

สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด ชอบมากนะ สโลแกนของคุณ fat_kj “I’m fat, but that’s okay” ได้ใจมากขอบอก อ้วนก็จริง แต่ไม่เห็นเป็นไรเลย เนอะ 

ป.ล. ฝากบ้านด้วยนะคะ ไม่อยู่สามสี่วัน
ไปทำงานที่ดับลินค่ะ (ใครเคยไปแนะนำหน่อยจิคะ)