๑.  

เมื่อเจ้าชายปารีสแห่งกรุงทรอยไปเที่ยวบ้านเพื่อนแล้วรักกับเมียเพื่อน  จากนั้นก็ลักเมียเพื่อนหนีมายังกรุงทรอย  เพื่อนยกกองทัพไพร่พลมาแย่งเมียคืน กลายเป็นสงครามกรุงทรอยที่จารึกไว้ในประวัติศาสตร์มานับพันๆปี   

กรุงทรอยอันยิ่งใหญ่เกรียงไกร ไม่เคยมีใครตีแตก แต่ในที่สุดก็ถูกทำลายราบเป็นหน้ากลองลงด้วยสาเหตุมาจากหญิงงามคนเดียว บุรุษแย่งชิงหญิงงาม  ผู้นำทำผิดศีลธรรมเพื่อสนองกิเลสของตน ไพร่พลล้มตายลงทั้งสองฝ่ายนับไม่ถ้วน 

หญ้าแพรกแหลกลาญลงด้วยประการฉะนี้  

๒.

อัศศิริ ธรรมโชติ  นักเขียนเรื่องสั้นรางวัลซีไรต์ ได้บรรจงเขียนเรื่องสั้นที่ชื่อว่า “และแล้วหญ้าแพรกก็แหลกลาญ” ในชุด “ขุนทองเจ้าจะกลับมาเมื่อฟ้าสาง” อันเป็นหนังสือที่ส่งผลให้เขาได้รับรางวัลซีไรต์  อย่างสมเกียรติสมศักดิ์ศรี   

“และแล้วหญ้าแพรกก็แหลกลาญ” เสนอภาพการต่อสู้ของคนสองคนที่เป็นเพื่อนกัน  แต่ต่างเจ้านาย และเจ้านายของทั้งสองเป็นพี่น้องกัน หากแต่เกิดความขัดแย้งจนไม่สามารถจะประสานรอยร้าวได้ ต่างต้องการครอบครองสมบัติที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษคือบ้านหลังหนึ่ง  แต่ตกลงกันไม่ได้  ต้องใช้กำลังเข้าแย่งชิงกัน ฝ่ายหนึ่งให้ลูกน้องรักษาบ้านไว้ อีกฝ่ายหนึ่งให้ลูกน้องไปแย่งบ้านหลังนั้น ต่างฝ่ายต่างอ้างสิทธิ์เป็นเจ้าของ เมื่อนายสั่ง ลูกน้องที่เป็นเพื่อนกันก็ต้องจับดาบเข้าสู้กัน จบลงด้วยโศกนาฏกรรมของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกน้อง  

แล้วหญ้าแพรกก็แลกราญลงฉะนี้  

๓.

ประวัติศาสตร์แห่งชนชาติที่ทำให้ประชาชนล้มตาย 

ยังไม่ได้รับการชำระสะสางให้กระจ่างหลายเหตุการณ์

การเปลี่ยนแปลงที่เป็นไปอย่างอึมครึมก็มีอยู่มากหลาย   

แม้ประชาชนไม่ตายแต่ชาติก็สูญเสียมหาศาล  

14 ตุลาคม 2516  

 6 ตุลาคม 2519  

17 พฤษภาคม 2535  

19 กันยายน 2550  

และ .........  

หญ้าแพรกล้วนแหลกลาญใช่หรือไม่?  

๔.

เมื่อคนเราประกาศครอบครองความถูกต้อง ความดี ความงาม ไว้แต่เพียงฝ่ายเดียว โดยไม่ยอมแบ่งปันให้ผู้อื่นได้ครอบครองบ้าง  ต่างก็เห็นแต่ความผิดพลาด ความเลว ความอัปลักษณ์ ของผู้อื่น ต่างยืนยันความถูกต้อง ความดี ความงาม ของตน เช่นนี้ จะทำให้แก้ไขความขัดแย้งได้หรือ  

เมื่อผู้นำและชนชั้นนำ ทั้งที่มองเห็นและมองไม่เห็น ต่างยึดถือความถูกต้อง ความดี ความงาม เอาไว้แต่เพียงฝ่ายเดียว  ทั้งยังเกณฑ์เอาประชาชนทั้งหลายให้มาเข้าพวกกับตนด้วยวิธีการต่างๆ  ภายใต้หลักการแห่งความถูกต้อง ความดี ความงาม ที่ตนอ้างสิทธิ์  เมื่อตัดสินกันว่า ความถูกต้อง ความดี ความงาม ของฝ่ายใดเป็นของแท้ด้วยเหตุผลไม่ได้ ในที่สุดก็ต้องใช้กำลังเข้าหักหาญเพื่อหาผู้ชนะ 

ผู้ชนะย่อมเป็นเจ้า ได้ถือครอง ความถูกต้อง ความดี ความงาม  ผู้แพ้ย่อมเป็นโจร พร้อมกับแบกเอาความผิดพลาด ความเลว ความอัปลักษณ์ ไว้เต็มสองบ่า 

หญ้าแพรกล้วนแหลกลาญลงเสมอมา... 

๕.

เรายอมเป็นหญ้าแพรกแหลกอีกหรือ 

เราล้วนคือพี่น้องผองไทยถิ่น  

เราจะหลั่งเลือดหยดรดแผ่นดิน  

เราจะกินเนื้อกันเพื่ออันใด  

เราจะเชื่อคำหรูอยู่อีกหรือ  

เราจะซื่อต่อคนคดหมดใช่ไหม  

เราจะฆ่ากันอีกครั้งหรืออย่างไร  

เพื่อประชาธิปไตยของใครกัน  

ศพที่ตายอย่างไร้ค่าเมื่อคราก่อน  

ร่างที่นอนสิ้นใจของใครนั่น  

ใครช่วยเผาศพบ้างเป็นรางวัล  

มีแต่เราเท่านั้นเผากันเอง  

เราอาจยอมสิ้นใจไปเป็นผี 

หากทำเพื่อคนดีที่กล้าเก่ง  

แล้วใครบ้างคือคนดีที่ควรเกรง  

ใครที่เป็นนักเลงแห่งความดี  

เรายอมเป็นหญ้าแพรกแหลกอีกหรือ 

เพียงยินเสียงเล่าลืออื้ออึงมี่ 

แต่ไม่รู้ต้นเสียงกันสักที 

ยอมแหลกลงกับที่ ใต้ตีน...ใคร?

๖.

บทที่ยังไม่จบ

ตีนใครกระทืบใส่หญ้าแพรก 

หญ้าแพรกแหลกคาตีนใคร 

หญ้าแพรกยอมแหลกเพื่อใคร 

ใครเอาหญ้าแพรกไปรองตีน

หญ้าแพรกเอาตัวเองไปรองตีนใคร

หญ้าแพรกเสือกอยากไปอยู่ใต้ตีนใครเอง

หญ้าแพรกโง่เอง

หรือ...........................