ภาพประดับไม่เกี่ยวกับเรื่อง แมวของผมเองครับ

***

บ้านเมืองของเราทุกวันนี้  ดูเหมือนมีเรื่องบิดเบี้ยวเกิดขึ้นมากมาย โดยเฉพาะหลักการอันถูกต้องที่มีศีลธรรมเป็นเครื่องกำกับ  ต่างถูกโยกคลอนจนบิดเบี้ยวไปมากแล้วจริงๆ  โดยน้ำมือของผู้ใหญ่ โดยเฉพาะ “ผู้ใหญ่ในบ้านเมือง” ทั้งหลาย  ที่ต่างออกมาแสดงพฤติกรรมที่บิดหลักการจนเบี้ยว  แทบจะดูไม่ออกแล้วว่า อะไรคือความถูกต้องเหมาะสม อะไรคือสิ่งที่ไม่ถูกต้องไม่เหมาะสม 

ไล่เรียงผู้ใหญ่ในบ้านเมืองที่มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลสังคมให้เป็นไปตามหลักการอันถูกต้อง เพื่อความสงบสุขร่วมกันของทุกคน  นับตั้งแต่ผู้ที่มีตำแหน่งหน้าที่สูงสุดคือนายกรัฐมนตรี  ที่จะต้องทำทุกอย่างให้เป็นตัวอย่างที่ดีแก่ผู้คน  แต่ดูเหมือนว่า นายกรัฐมนตรีคนปัจจุบัน คือ นายสมัคร สุนทรเวช  เป็นนายกรัฐมนตรีที่ได้รับคำวิพากษ์วิจารณ์ในทางลบมากที่สุดผู้หนึ่ง 

ประเด็นที่ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์มากที่สุดในขณะนี้ก็คือ การพูดจาของนายกรัฐมนตรีที่ใช้ถ้อยคำไม่เหมาะสม คือคำด่าที่เรียกว่าคำหยาบในหลายๆกาลเวลาและสถานที่  โดยเฉพาะกับสื่อมวลชนซึ่งเป็นเหมือนไม้เบื่อไม้เมากับนายกรัฐมนตรี  การใช้ถ้อยคำไม่เหมาะสมซึ่งถูกถ่ายทอดผ่านสื่อต่างๆไปสู่สาธารณะนั้น  เป็นที่น่าห่วงใยกันว่า จะทำให้เยาวชนเอาเยี่ยงอย่างได้  เพราะเด็กเห็นผู้ใหญ่ระดับนายกรัฐมนตรีใช้ถ้อยคำด่ากราด  ย่อมอาจเข้าใจผิดได้ว่า คำเหล่านั้นคือคำธรรมดาสามัญที่ใช้พูดกัน  คิดดูสิครับ หากเป็นดังว่านั้น ต่อไปคนจะพูดจาภาษาอะไรกัน 

ที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ  นายกรัฐมนตรีมีคดีความอยู่ในศาล  บางคดีศาลชั้นต้นตัดสินว่าทำผิดจริงในคดีหมิ่นประมาทผู้อื่น  โดยสั่งจำคุกไม่รอลงอาญา  คดีอยู่ในระหว่างอุทธรณ์   การรับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในขณะที่มีคดีติดตัว เป็นการสมควรหรือไม่   เป็นตัวอย่างที่ดีแก่ประชาชนและเยาวชนหรือไม่

ไม่เพียงแต่นายกรัฐมนตรีเท่านั้น  รัฐมนตรีหลายคนก็มีคดีความค้างคาที่ศาล  แต่ก็ยังเข้ารับตำแหน่งอย่างไม่สะทกสะท้าน  เป็นตัวอย่างที่ดีหรือไม่  ถูกต้องตามหลักการหรือไม่  

ล่าสุด  มีกรณีคณะที่ปรึกษารัฐบาล นำโดย ดร.วีรพงษ์ รามางกูร  ประธานที่ปรึกษาคณะรัฐมนตรี  มีตำแหน่งที่ปรึกษาและกรรมการในบริษัทเอกชนและรัฐวิสาหกิจหลายแห่ง  ซึ่งเป็นที่สงสัยว่า การเข้ามาเป็นที่ปรึกษาคณะรัฐมนตรีโดยไม่ลาออกจากตำแหน่งในบริษัทเอกชนนั้น เหมาะสมหรือไม่ เป็นสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่  จะเกิดผลประโยชน์ทับซ้อนหรือไม่  ซึ่งแน่นอนที่สุด การอ้างอิงกฎหมาย หรือการตีความกฎหมายของฝ่ายรัฐบาล ย่อมเป็นไปเพื่อให้เกิดผลดีแก่ฝ่ายรัฐบาล  นั่นคือ  ประธานคณะที่ปรึกษาคณะรัฐมนตรี สามารถทำงานได้โดยไม่ต้องลาออกจากตำแหน่งในบริษัทเอกชน

นี่เป็นตัวอย่างของความบิดเบี้ยวที่เกิดขึ้นกับบ้านเมืองของเรา โดย “ผู้ใหญ่ในบ้านเมือง” เป็นผู้กระทำการเหล่านี้เสียเอง  จึงเป็นที่น่าสงสัยว่า  พฤติกรรมลักษณะนี้ของผู้ใหญ่   จะเป็นตัวอย่างที่ดีแก่เด็กได้หรือ  เพราะในขณะที่เรา(คือสังคมไทย) สอนให้เด็กทำสิ่งที่ถูกต้อง เคารพกฎเกณฑ์  มีความซื่อสัตย์ ฯลฯ ซึ่งล้วนแต่เป็นสิ่งที่ดีงามที่เป็นฐานค้ำยันให้สังคมมั่นคงแข็งแรง  แต่ผู้ใหญ่ทั้งหลายกลับกลายเป็นผู้ละเมิดสิ่งสำคัญเหล่านั้นเอง เช่นนี้ จะทำให้สังคมในอนาคตมั่นคงอยู่ได้อย่างไร   

การกระทำผิด กระทำไม่ถูกต้อง ของผู้ใหญ่ในบ้านเมือง  มีเผยแพร่มากมายตามสื่อต่างๆ  แต่ปรากฏว่าผู้ใหญ่ที่กระทำผิดเป็นจำนวนไม่น้อยสามารถอยู่ในอำนาจอย่างมั่นคง  นี่ย่อมเป็นตัวอย่างที่ไม่เหมาะสมแก่เด็กๆโดยแท้   เด็กย่อมอาจจะเข้าใจได้ว่า ผู้ใหญ่เหล่านี้ไม่ต้องรับโทษ เพราะมีอำนาจ   ดังนั้น ถ้าอยากทำผิดแล้วไม่ต้องรับโทษก็ต้องมีอำนาจ  หากมีเด็กๆเป็นจำนวนมากในปัจจุบัน คิด เชื่อและทำเช่นนี้ในอนาคตเมื่อเขาโตเป็นผู้ใหญ่  สังคมของเราในวันข้างหน้าจะเป็นเช่นไร

แม้ที่ผ่านมาจะมีการละเมิดอยู่ตลอดเวลา นั่นก็เป็นธรรมดาของสังคมที่จะต้องมีผู้กระทำผิดอยู่บ้าง  แต่ความบิดเบี้ยวของหลักการ กฎเกณฑ์  ศีลและธรรมของสังคมเกิดขึ้นมากมายผิดปกติในปัจจุบันนี้  จึงน่ากังวลเป็นอย่างยิ่งว่า  ความมั่นคงของสังคมของเราจะอยู่ไปได้อีกนานสักเท่าใด 

สังคมจะก้าวต่อไปได้ ย่อมต้องอาศัยคนรุ่นใหม่ที่มีคุณภาพ  รับภาระในการดูแลสังคมเมื่อพวกเขาโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่   การที่คนรุ่นต่อๆไปจะมีคุณภาพได้ย่อมต้องอาศัยแบบอย่างที่ดีและการฝึกอบรมจากผู้ใหญ่  แต่เมื่อผู้ใหญ่ในยุคของเรากลายเป็นผู้ใหญ่ที่ชอบบิดหลักการกฎเกณฑ์จนบิดเบี้ยวแล้ว  จะเป็นแบบอย่างที่ดีได้หรือ? 

น่าเป็นห่วงไมครับพี่น้อง? 

                                                            ….

                                                         ความเป็นเลิศ

ความเป็นเลิศที่ถูกต้องแท้จริงนั้น คือความเป็นเลิศในตัวเอง ไม่ต้องเทียบกับใคร ไม่ต้องนำใครมาเทียบกับตน ไม่มีปมด้อย ไม่มีปมเขื่อง เป็นคนไม่มีปม อยู่อย่างสงบเรียบร้อย ไม่แพ้ใคร ไม่ชนะใคร มีความสงบสุข ทำงานอะไรก็ด้วยมุ่งประสิทธิภาพ ไม่ได้มุ่งแข่งกับใคร ถ้าจะมีการแข่งขันก็แข่งกับตัวเอง

                                     จากหนังสือ คติชีวิตฉบับสมบูรณ์ โดย วศิน อินทสระ