กล่าวโทษคนผิด: วิธีแก้ปัญหาที่ไม่พอเพียง!

ครั้งล่าสุดที่ท่านถูกกล่าวโทษ ท่านรู้สึกอย่างไร

ข้อคิด: คำกล่าวโทษเป็นเหมือนดาบหรือลูกธนูที่คม แต่ปราชญ์นำการรักษามาให้

เช้าวันจันทร์หลังจากวันหยุดยาว “น้ำจากไหนท่วมโกดังเก็บของนี่” เพ็ญศรีตะโกนด้วยความตกใจจึงรีบวิ่งไปรายงานหัวหน้า “ผู้จัดการค่ะ เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ น้ำท่วมโกดัง ของข้างในเสียหายหมดเลยค่ะ ต้องเป็นฝีมือสมศักดิ์แน่เลยค่ะชอบลืมปิดปั้มน้ำ” น้ำเสียงของเธอขาดเป็นห้วงๆ ด้วยความเหนื่อยพร้อมกล่าวโทษคนอื่นไปด้วยโดยไม่รู้ตัว

“วันนี้เราจะไม่โทษว่าใครผิด แต่จะช่วยกันคิดว่าน้ำที่ท่วมเกิดขึ้นได้อย่างไร เพื่อหาทางแก้ไขร่วมกันโดยเริ่มที่ตัวเราก่อน” วรรณฤดีเรียกประชุมฉุกเฉินและรีบหาทางแก้ปัญหาโดยให้ทุกคนร่วมคิดร่วมแก้ไข

“เพราะข้อผิดอาจไม่ได้มีอยู่ในคนๆเดียวหรือในที่ๆเดียว และถ้าแต่ละคนมองว่าตนเองสามารถจะแก้ไขข้อผิดอะไรได้บ้าง แล้วลงมือทำทันที ปัญหาก็จะไม่ยืดเยื้อและลดผลกระทบลงได้” ยุทธศักดิ์กล่าวสนับสนุน พลันหวนนึกถึงกระแสการเปลี่ยนตัวนายกฯ ซึ่งไม่ได้เกิดประโยชน์อะไรแก่บ้านเมืองมากนัก ในเวลาที่เหลืออีกไม่กี่เดือนเราควรหันมาช่วยกันแก้ข้อผิดพลาดจะดีกว่า

ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงสอนให้เรารู้จักใช้เหตุผลในการตัดสินใจบนฐานความรู้เพื่อประโยชน์ส่วนรวม

ผู้บริหารสมัยใหม่จำเป็นต้องมีขีดความสามารถในการวิเคราะห์และแก้ปัญหา (Analysis & Problem solving) ซึ่งต้องอาศัยการรู้จักติดตามข้อมูลสารสนเทศ การประเมินความเสี่ยงและการคาดการณ์ถึงผลลัพธ์ที่ตามมา อันนำมาซึ่งการตัดสินใจอย่างมืออาชีพ

ท่านรับมือกับปัญหาอย่างมืออาชีพมากน้อยเพียงใด ลองใช้ดัชนีการบริหารตรวจสอบดู

 ดัชนีการบริหาร

คำชี้แจง : ในช่วงที่ผ่านมา ท่านทำอย่างไรเมื่อเจอปัญหาหรือวิกฤต กรุณา √หน้าข้อที่เห็นว่าตรงกับตัวท่าน

□ ตั้งสติและสงบใจ ไม่ตื่นตระหนก

□ หันมามองปัญหาในด้านบวก

□ แยกปัญหาเป็นเรื่องๆ แล้วแก้ทีละเรื่อง

□ ไม่กล่าวโทษกัน แต่หาสาเหตุและเริ่มแก้ไขในส่วนที่ตนทำได้ก่อน

ข้อเสนอแนะ : หากท่านไม่ได้ √ ในข้อใดข้อหนึ่ง อาจใช้ ”ทักษะรับมืออย่างรับผิดชอบ (Responsible coper)” ช่วยได้

 ทักษะรับมืออย่างรับผิดชอบ (Responsible coper)

ทักษะนี้เป็นการเผชิญปัญหาอย่างมีสติ ไม่หนีปัญหาแต่เข้าส่วนร่วมในการแก้ไขปัญหาอย่างจริงจัง ไม่กล่าวโทษผู้อื่นแต่สำรวจสาเหตุเพื่อแก้ข้อผิดพลาดโดยเริ่มต้นที่ตัวเองก่อน อีกทั้งเรียนรู้จากปัญหาเพื่อพัฒนาตนเองทำให้ช่วยลดผลกระทบและยุติปัญหาไม่ให้ยืดเยื้อ และทำให้บุคคลเติบโตผ่านปัญหา ประกอบด้วย 3 ขั้นดังภาพโมเดลและคำอธิบายถัดไปนี้

โมเดล การเผชิญปัญหาอย่างรับผิดชอบ

1.        คลี่คลายความรู้สึก โดยแสดงออกความรู้สึกต่างๆ ที่เกิดขึ้นในใจ ไม่ละเลย ไม่เก็บกดไว้ แต่ระบายออกในวิธีที่สร้างสรรค์ ได้แก่ พูดกับเพื่อน ร้องเป็นเพลง วาดรูปออกมา เขียนเรื่องราวออกมา ออกกำลังกายเพื่อผ่อนคลาย ซึ่งจะทำให้เรียกสติของตนกลับคืนมา และป้องกันผลกระทบจากอารมณ์ด้านลบ เช่น รากขมขื่นจากอารมณ์โกรธที่เก็บกดไว้ เป็นต้น

2.        มองอย่างรับผิดชอบ เป็นการคิดแบบพัฒนาตนเองผ่านปัญหา ไม่กล่าวโทษผู้อื่น และคิดใช้เหตุผลเพื่อหาสาเหตุของปัญหาโดยถามว่า “ฉันมีส่วนทำให้เกิดปัญหานี้ขึ้นบ้างหรือไม่” “ฉันจะมีส่วนช่วยคลี่คลายปัญหานี้ได้อย่างไร” “ ปัญหานี้มีเกิดอะไรขึ้น” แทนการถามแบบกล่าวโทษว่า “ปัญหานี้ ใครเป็นคนก่อ” เมื่อทุกคนถามอย่างถูกต้อง ก็จะทำให้ทุกคนยินดีรับผิดชอบที่จะแก้ไขปรับปรุงตนเองและร่วมมือกันแก้ปัญหาที่สาเหตุ ย่อมทำให้ปัญหาคลี่คลายได้ไม่ยืดเยื้อ

3.        ลงมือทำส่วนของตนก่อน เป็นการเริ่มทำจากที่ตนทำได้ก่อนอย่างง่ายๆ โดยไม่จำเป็นต้องรอให้ทุกคนพร้อมถึงจะดำเนินการ เพราะปัญหาอาจเกิดจากหลายสาเหตุ เราทำส่วนของเราที่ทำได้ก่อนซึ่งจะช่วยลดผลกระทบจากปัญหา และเพิ่มความรู้สึกควบคุมอยู่เหนือปัญหา (Feeling of Control) ซึ่งส่งผลดีในการแก้ปัญหาแบบลูกโซ่ได้ (Positive Chain Reaction)

ปัญหาที่เกิดขึ้นล่าสุด

 มีอะไรที่ท่านสามารถทำได้เพื่อช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นบ้าง

หลักสูตร สู่นักบริหารอัจฉริยะ...ด้วยพลังการชี้นำ (Executive Influence) โดย นพ.ยุทธนา ภาระนันท์ หากท่านพบเห็นเหตุการณ์... ·       ยังมองไม่เห็นคนที่เหมาะสมในการสร้างเป็นทีมงาน ·       ทีมงานยังไม่ผูกพันอุทิศตัว ·       คิดเห็นไม่ตรงกัน ทำให้ทำงานร่วมกันยาก ...Training ช่วยได้ กรุณาติดต่อคุณวรรณดี 02-9421216 หรือ yparanan@hotmail.com

---------

Executive Influence

---------