ช่วงนี้มีข่าวที่ส่งผลถึงบุพการี

ซึ่งทั้งที่มีและไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์

ที่ลูกชายทำหรือลูกสาวกระทำและถูกกระทำ

แต่จะโดยวิธีการใด

จะโดยตรงหรือโดยอ้อม

สังคมย่อมก่นด่า ลงโทษ ไม่ทางตรงก็ทางอ้อม

จะโทษว่าอะไรได้...

นอกจากสภาพสังคมที่เปลี่ยน

จิตใจคนหยาบกระด้างขึ้น

สังคมเต็มไปด้วยการแข่งขัน  ทุนนิยม  ฟุ่มเฟือย

บำรุงบำเรอแต่อาหารกาย

แต่จิตใจที่ต้องการอาหารมากกว่า

กลับถูกเพิกเฉยและมองข้าม

เศรษฐกิจย่ำแย่  สถาบันครอบครัวล่มสลาย

เยาวชนขาดที่พึ่ง  หันหายาเสพติด

ใช้เงินและความรุนแรงแก้ไขปัญหา

กลุ่มที่ทนสภาพครอบครัวไม่ไหว

ก็ออกมาเป็นเด็กเร่ร่อน  (ลำบากแค่ไหนต้องหลับตานึกเอา..)

กลายเป็นปัญหาใหม่(ที่แสนจะเก่า)ให้สังคม

ถามว่า...เหตุการณ์พวกนี้เพิ่งเกิดหรือ

แน่นอนไม่ใช่เลย...

แต่ที่ยังไม่หมดสิ้นไป 

เพราะผู้ใหญ่ในบ้านเมืองเรา

เห็นความสำคัญปัญหานี้แค่ไหน

จริงใจในการแก้ปัญหาแค่ไหน

เห็นแต่ละยุคของผู้เสนอตัวมาดูแลบ้านเมือง

สุดท้ายก็เอางบไปเผากับการซื้อเครื่องบิน อาวุธ รถถัง

ซื้อรถดับเพลิง...ซื้อคอมพิวเตอร์  เอาการศึกษาออกนอกระบบ

สถาบันการศึกษา  แย่แล้วจ้า...

เยาวชนไร้ที่พึ่งจริงๆ 

อย่ามองแค่เหตุแห่งคดี

มองย้อนกลับไปให้ไกล

เหตุการณ์ที่เกิดเนี่ย  มันรุนแรงมากขึ้นทุกวัน

เด็กที่ก่อคดีสะเทือนขวัญได้ขนาดนั้น

เค้าถูกหล่อหลอมมาแบบไหน    จิตใจเค้าโดนอะไรมาบ้าง

เคยถูกกอด  เคยได้รับคำแนะนำปรึกษาในทางที่ถูกบ้างรึเปล่า

หลายคดีที่จบด้วยคำถาม....

จากคนที่เดือดร้อนและอยู่ในเหตุการณ์

พวกมันลูกใครวะ  ต้องลูกคนมีสีแน่

อย่างเด็กแวนต์ แข่งรถถนนอังรีดูนังต์

เกือบทุกเสาร์อาทิตย์

ปิดถนน 2  เลนส์  มีรถตู้และกระบะนำ

คนขับรถเมล์ก็จะถามกันว่า

เชื่อมั้ยมันต้องลูกหลานพวกมีสี

ขนาดสนง.ตำรวจฯอยู่หัวถนน

มันยังไม่กลัวเกรง  ถ้าเป็นเด็กบ้านๆเสร็จไปนานแล้ว

ที่สำคัญ....

คิดว่าคงไม่มีใครกล้าเอื้อมมือมาเกี่ยวข้องและจัดการหรอก

ส่วนข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ก็จะเจอคำถามท็อปฮิต

เวลาก่อปัญหาไปแล้ว  พึ่งจะมานึกว่า

"มึงรู้มั้ยว่ากูลูกเต้าเหล่าใคร"(กลัววงศ์ตระกูลจะไม่พังพินาศ)

บางทีคำตอบที่ได้อาจจะเป็น

"ก็ขนาดมึงยังไม่รู้ (ต้องมาถามคนอื่น)

แล้วใครจะไปรู้กับมึงล่ะ"

"เพราะแม้แต่ตัวกูเองกูยังไม่รู้เลย

นับประสาอะไรต้องไปรู้ของมึง

หน้าเค้า2คนเป็นไงกูก็ไม่เคยเห็น

เพราะพอกูออกมาเค้าก็ทิ้งกูไปเลย...."ฯลฯ

แต่ใช่ว่าผู้ใหญ่บ้านเราจะไม่คิดซะเลยนะ

อย่างปิดเว็ปลามก  เซ็นเซอร์หนังและเพลงที่สุ่มเสี่ยง

(แต่cdเถื่อนcdลามกเกลื่อนหาซื้อง่ายกว่าหนังสติ๊กเป่ากบซะอีก)

จะเอาตู้กดถุงยางไว้ในสถาบันศึกษาอย่างงี้(ก็กันไว้ก่อนอ่ะ)

มีโครงการรับฝากเลี้ยงเด็กที่พ่อแม่ไม่พร้อม

ในกรมประชาสงเคราะห์ นานวันก็มีเด็กกำพร้าเพิ่มขึ้น

เดี๋ยวอายุ 14 ยังไม่เป็นนางสาวก็เป็นนางกันแล้ว

วิธีแก้ปัญหาที่ไม่ทันกับสภาพการณ์ปัจจุบัน

ผลเลยเลวร้ายลงทุกวันอย่างที่เห็น

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวันข้างหน้าเด็กรุ่นใหม่ๆ

จะหาที่อยู่ที่ยืนอย่างอบอุ่นและมั่นคงได้จากไหน

เฮ้อ...ได้แต่สวดมนต์ภาวนา

ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์จงคุ้มภัย

แก่เด็กและเยาวชนรุ่นใหม่

หรือไม่ก็ทำใจซะ  กับสิ่งที่พบเห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน