ทำไมนะ...

กรุงเทพฯช่วงนี้...

เหมือนจะมีอะไรหลายๆอย่างที่ขาดหายไป

ตอนเด็กๆเคยเห็น..

แต่ตอนนี้แทบจะไม่พบเห็นเลย

อย่างเช่น...

หิ่งห้อย

(แสงของหิ่งห้อยเกิดจากขบวนการทางเคมี  โดยในปล้องแสงของหิ่งห้อยมีสารลูซิเฟอริน (Luciferin) รวมทั้งได้รับพลังงาน เอทีพี (ATP: Adenosine Triphoshate) ซึ่งเป็นโปรตีนให้พลังงานในเซลล์  ทำให้เกิดแสงที่เรามองเห็นได้ในเวลากลางคืน  หิ่งห้อยกระพริบแสงเพื่อเป็นสื่อให้คู่ของมันมาผสมพันธุ์)

แมลงปอ

(แมลงปอแบ่งออกได้ 2 ชนิด คือ แมลงปอเข็ม จะมีรูปร่างยาวเรียวผอม มีมากมายหลายสายพันธุ์ แต่ละพันธุ์มีสีสวยงามมาก อีกชนิดหนึ่งคือแมลงปอยักษ์ ลำตัวจะอ้วน และขนาดใหญ่กว่าแมลงปอเข็ม ซึ่งก็มีอีกหลายสายพันธุ์เช่นกัน

แมลงปอได้รับการขนานนามว่า " mosquito hawk " เนื่องจากองค์ประกอบที่สำคัญคือมีตารวม ความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อปีก ความรวดเร็วในการบิน และขาทั้งหกที่สามารถ จับเหยื่อได้อย่างแน่นหนา และมีประสิทธิภาพ มันชอบไล่จับเหยื่อที่มีชีวิตมากกว่าเหยื่อที่ตายแล้ว อาหารของแมลงปอ คือ ยุง ริ้น แมลงวัน ผีเสื้อ ผึ้ง รวมทั้งแมลงปอด้วยกัน จากกฎของธรรมชาติที่จะต้องเป็นทั้งผู้ล่าและผู้ถูกล่าในเวลาเดียวกัน เมื่อมันเป็นแมลงตัวอ่อนศัตรูของแมลงปอคือ ปลา ด้วงดิ่ง แมลงเหนี่ยงและมวนต่างๆ เช่น แมลงป่องน้ำ แมลงดาสวนที่ดุร้าย เพราะมันคอยไล่จับตัวอ่อนของแมลงปอมาดูดน้ำเลี้ยงจนตาย แมลงปอที่โตเต็มวัยอาจกลายเป็นอาหารของนก หรือสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบก เช่น จิ้งหรีด จิ้งเหลน ตุ๊กแก อึ่งอ่าง คางคก หรือแมลงมุม แมลงปอเป็นสัตว์ที่ไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ แต่กลับมีคุณประโยชน์สำหรับการควบคุมทางชีวภาพ และมันสามารถเป็นตัวบ่งชี้ถึง สภาพแวดล้อมทางธรรมชาติได้เป็นอย่างดี เพราะแมลงปอจะหายไปถ้าน้ำเริ่มเน่าและสกปรก )

ผีเสื้อ...

ฝรั่งขี้นก...

(คุณสมบัติที่โดดเด่นของฝรั่งสีชมพู คือ สารไลโคปีน ซึ่งมีมากรองจากมะเขือเทศ แต่มากกว่ามะละกอถึง 2 เท่า ว่ากันว่า ไลโคปีนประกอบด้วยการ Antioxidant ที่เรียกว่า แคโรทีนอยด์ ที่พบมากในผักและผลไม้ที่มีสีแดง ชมพู เช่น มะเขือเทศ ฝรั่งสีชมพู แตงโม มะละกอ มีสรรคุณต้านอนุมูลอิสระ โดยเฉพาะแสงแดดไลโคปีนยังช่วยกระตุ้นการเพิ่มขึ้นของเคราติโนไซต์ อันจะช่วยทำให้เซลล์ผิวชั้นนอกแข็งแรงขึ้น แต่ไลโคปีนก็ยังเก็บยากคล้ายวิตามิน C )

ขนมเรไร (รังไร)

ขนมทราย ( ขี้หนู )

และอีกหลายๆอย่าง

ที่ทยอยหายหน้าหายตาไปจากกรุงเทพฯ

พร้อมๆกับการเจริญรุดหน้าของเทคโนโลยี

ตึกรามบ้านช่อง ถนนหนทาง

จนบางครั้ง...

ทำให้เราพลัดหลงในเมือง

ซึ่งเปลี่ยนแปลงจนก้าวตามไม่ทัน...

เฮ้อ..ไม่รู้ว่า

เราโตขึ้นไปพร้อมๆกับการหายไปของบางสิ่ง...

แล้วอีกกี่สิ่งกันนะที่จะค่อยๆพลัดหลงหายไป

พร้อมๆกับการเติบโตของเรา

กับสิ่งที่หลงเหลือ...

เพียงแค่ความทรงจำ...

ขอบคุณภาพและข้อมูลจาก

www.rspg.org,www.school.net.th,www.pop.co.th,www.lib.ru.ac.th