พิมพ์หน้านี้
![]() หนูเหมือนพ่อมาก... ไม่เหมือนพี่สาวหนูที่ทั้งสวยและขาว พ่อกับแม่ถึงได้รักพี่มากกว่าหนู ทุกครั้งแม่จะซื้อของให้พี่ก่อน หนูจะได้แต่ของที่เหลือจากที่พี่ใช้แล้ว (น่าจะเป็นกันทุกบ้านนะคะเนี่ย)
ชีวิตมันไม่มีอะไรแน่นอนจริงๆ หนูตัดสินใจแล้ว... หนูจะยอมสูญเสียอวัยวะ เพื่อรักษาชีวิตของหนูไว้... นกก็มีชีวิตเหมือนกับคน มันจะมีความรู้สึกเหมือนเรามั้ยนะ ถ้ามันต้องสูญเสียอวัยวะ เวลามันบินไปเจอเพื่อน มันจะเจอนกตัวอื่นถามมั้ย แล้วนกพวกนั้นจะขอดูแผลของมันรึเปล่า มันจะอายนกตัวอื่นมั้ยนะ....
แม้แต่ธรรมชาติยังเลือกไม่ได้ ทำไมมีดวงอาทิตย์ที่ให้แสงสว่าง แล้วต้องมีเมฆมาบดบังแสง ทำไมมีดอกไม้ต้นไม้ลำธาร แล้วต้องมีก้อนหินและภูเขามาบังด้วย... ถ้าหนูเลือกได้ในตอนนี้... หนูอยากเกิดเป็นเต่า เพราะมันเป็นสัตว์ที่มีอายุยืนมาก... " หลับให้สบายนะลูก.. ไม่ต้องห่วงแม่ แม่รักหนูที่สุด ถ้าชาติหน้ามีจริง... เราเกิดมาเป็นแม่ลูกกันทุกชาติเลยนะ แม่รักหนูมากที่สุด...หลับซะนะลูก....." เรื่องราวทั้งหมด... เป็นภาพวาดของผู้ป่วย(จำลองภาพจากinternet) ที่มีฐานะยากจน แม่ไม่มีค่ารถที่จะมาดูแลลูก(ต้องอาศัยความช่วยเหลือจากร.พ.) ที่เป็นมะเร็งตาระยะสุดท้าย เริ่มมีอาการอายุ 16 ปีเศษ จากไปหลังทำการรักษานาน6เดือน ด้วยภาวะลุกลามของมะเร็ง ศิลปะบำบัดถูกนำมาใช้ เพื่อสลายกำแพงที่กั้นระหว่าง แม่กับลูกได้เปิดใจ ให้โอกาสคนที่ไม่ชอบแสดงออก ได้ระบายความในใจได้กอดกัน เพราะเป็นคำขอร้องและความต้องการ ครั้งสุดท้าย..... ประโยคท้ายๆที่น้องเค้าบอกคือ... "หนูเชื่อว่าที่หนูเป็นแบบนี้ เพราะเวรกรรมที่หนูเคยทำไว้ ที่บ้านเราจะมีปลากินทุกวัน เพราะพ่อต้องไปตกปลาทุกวัน พ่อสอนหนูและหนูก็ทำได้ มีอยู่ครั้งหนึ่งเบ็ดที่หนูตกปลา มันไม่เกี่ยวที่ปากมัน แต่.. มันไปเกี่ยวที่ตามัน... ผลกรรมนั้นจึงทำให้หนูต้องเจ็บปวด และทุกข์ทรมานอย่างมัน"
บางครั้งเราอาจละเลยที่จะบอก.. ที่จะแสดงความรู้สึกที่แท้จริง ที่เรามีต่อคนรอบกายที่เรารัก อย่าปล่อยเวลาที่มีให้ล่วงเลย... บอกรักและโอบกอดคนที่คุณรัก ซะตั้งแต่วันนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป....
|
| รวมภาพ | ||
แอ่วเหนือ |
||
|
View All |
||
| << | พฤศจิกายน 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | |